Manlief is al fietsen en ik heb me voorgenomen lekker een flink te lopen (Nordic Walking). Ik loop in een lekker tempo eerst een rondje park, goed voor een kilometertje of 5, kom weer dicht bij huis uit en loop door naar de drukke weg, die ik over wil steken om aan de overkant nog wat kilometertjes te maken.
Opeens hoor ik een bekend geluid naast me, of liever gezegd twéé bekende geluiden; De zacht miauwende begroeting van Funs en de luidruchtige begroeting van Sieske. Verbaasd vraag ik me af hoe die twee nu hier komen. Ik weet zeker dat ze binnen lagen te slapen en ik heb de deuren afgesloten. Misschien is manlief al terug en heeft ze nietsvermoedend buiten gelaten.
Hoewel we vaak samen met de katten wandelen, vind ik deze route te gevaarlijk, dus loop ik eerst terug naar huis. Vreemd, niemand thuis en alles op slot en Snoebel ligt nog behaaglijk te slapen. Ik wil weer vertrekken en als ik de voordeur achter me dichttrek vertelt Sieske me aan de andere kant op haar ‘kats’ dat ze het niet eens is met de gang van zaken.
Ik ga weer op weg en trek me er niets van aan. Ik ben nog geen 500 meter verder als ik Sieske vlak bij me weer hoor ‘kwebbelen’, rustig gevolgd door Funs. Nu ben ik echt stomverbaasd, want nu weet ik toch echt heel zeker dat ze binnen waren met de deuren op slot. Wéér terug naar huis dus, me afvragend hoe ze het klaarspelen. Als ik weer vertrek, blijf ik op het pad naast het huis even wachten.
Binnen een paar minuten verschijnt het tweetal op de balustrade van het balkon, springt op het platte dak van de slaapkamer en van daaruit op de grond. Ik krijg weer een enthousiaste begroeting. Boven staat dus gewoon de balkondeur open. Nu sluit ik eerst boven de deur voor ik vertrek. Onderweg kijk ik wel tien keer om en luister goed, maar deze keer gebeurt er niets.
Ik heb dus geen Houdini katten die gesloten deuren kunnen openen, maar gewoon een stel slimme uitbrekers.
